دنیس ویلسون در اوت 1976 در داستان روی جلد خود در مورد گروه به مجله People گفت: "برایان پسران ساحل است و ما پیام رسان او هستیم." "ما از بازگشت او هیجان زده ایم."
همین چند سال قبل، ایده ظاهر شدن گروهی از دهه 1960 روی جلد مجلهای مثل پیپل بیمعنی به نظر میرسید، تقریباً به احتمال زیاد هرمن هرمیتز یا دیو کلارک پنج که احیا میکرد. اما بیچ بویز از موج نوستالژی عظیمی بهره بردند که در اواسط دهه 1970 آمریکا را فرا گرفت و گرافیتی آمریکایی، روزهای شاد، شا نا نا و گریس را به ما هدیه داد.
Beach Boys نتوانستند علاقه زیادی به کار جدید خود ایجاد کنند، اما مجموعه دهه 1960 آنها تابستان پایان ناپذیر در اکتبر 1974 به شماره یک رسید. در نتیجه، آنها بیشتر مطالب اخیر را از کارنامه زنده خود حذف کردند و شروع به بازی در عرصه ها و حتی استادیوم کردند. ال ژاردین در سال 2025 به رولینگ استون گفت: «هر بار که بیرون میرفتیم و فقط آهنگها را مینواختیم، آنها را میکشیدیم. این به ما این امکان را میداد که از لحاظ موسیقی در خانه رشد کنیم در حالی که میتوانیم به سرگرمی ادامه دهیم. این تعادل خوبی بود.»
اما در سال 1976، هنگامی که شیدایی تابستان پایان ناپذیر شروع به فروکش کرد، گروه به یک بازی جدید نیاز داشت تا بتواند جمعیت زیادی را جذب کند. به همین دلیل است که استیو لاو، مدیر گروه، تصمیم گرفت برایان ویلسون را از تختش بیدار کند و برای اولین بار از سال 1964 او را به جاده بازگرداند، و باعث ایجاد علاقه زیادی به گروه شد.
آنها کمپین «برگ برایان» را با یک برنامه ویژه تلویزیونی NBC که توسط لورن مایکلز و تیم اصلی Saturday Night Live تهیه شده بود، تبلیغ کردند، که شامل طرحی افسانهای بود که در آن دن آیکروید و جان بلوشی به عنوان «پلیس موجسواری» به اتاق خواب برایان یورش میبرند و او را مجبور میکنند برای اولین بار موجسواری کند. آنی لیبوویتز یک عکس کلاسیک از ویلسون گرفت که در آن روز با لباس آبی خود روی شن ایستاده بود، که در 4 نوامبر 1976 روی جلد رولینگ استون منتشر شد.