نویسنده (سمت چپ) در طول یک سفر روز شکرگزاری در سال گذشته در آب های سرد پارک ملی صهیون قدم می زند.بعد از فوت مادرم، تعطیلات بدون او سخت بود.
من نمی خواستم بدون او سر میز شکرگزاری دیگری بنشینم.سال گذشته به جای آن یک سفر خانوادگی داشتیم و سنت جدیدی ایجاد کردیم.
دو سال پس از فوت مادرم، میدانستم که نمیخواهم در یکی از شلوغترین روزهای سفر سال به سراسر کشور پرواز کنم تا روز شکرگزاری را با خانواده شوهرم بگذرانم.با این حال، من نمی توانستم با یک میز تعطیلات دیگر روبرو شوم که فقط او، نوجوان ما و تریر ما روی صندلی تقویت کننده کراوات بسته بود.
به خانواده ام گفتم: «شاید آشپزی را کنار بگذاریم و ماجراجویی را انتخاب کنیم." معلوم شد که Different یک پرواز بدون توقف از خانه ما در اورگان به لاس وگاس بود، جایی که ماشینی کرایه کردیم و به یکی از مکان های مورد علاقه من در جهان، پارک ملی Zion رفتیم.
این یکی از بهترین تصمیماتی بود که تا به حال گرفتم.ما در اواخر نوامبر با آب و هوای آفتابی و خنک روبرو بودیم که برای پیاده روی در میان صخره های قرمز و نارنجی با شکوه صهیون عالی بود.
خانواده من در هتلی در سنت جورج اقامت کردند و با شاتل به پارک رفتند.شاتل دیگری ما را به مسیرهایی با طول ها و ارتفاعات مختلف منتقل کرد.
ساده لوحانه، فکر کردم ممکن است پارک را برای خودمان داشته باشیم.در عوض، در هر مسیری کوهنوردانی از سراسر جهان پیدا کردیم.
" دختر 12 ساله من به گروهی از مردم که سوار شاتل می شدند اشاره کرد."چرا همه لباسهای ضد آب میپوشند.