برای علی طوفان الفتلاوی، فیلمساز سوئیسی-عراقی، ایده پشت «فریمن کور» با فکری آغاز شد که در طول جنگ داخلی عراق در سال 2006 به ذهنش خطور کرد. او که در سوئیس زندگی می کرد و با تماشای خشونت در سرزمینش مشاهده می کرد، به دو تن از خاله هایش فکر کرد که نابینا بودند و خود را می دید که ای کاش در کشورش نابینا بودند.
این ایده نقطه شروعی برای اولین فیلم داستانی او شد، که به معنای دیدن، باور و اعتماد به برداشت های خودمان را بررسی می کند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در چهل و هفتمین نمایشگاه بین المللی قاهره داشت. جشنواره فیلم.
الفتلاوی به ورایتی می گوید: «من فکر می کنم ما توانایی تفکر با احساسات خود را از دست دادیم. یا به قول عربی، دیدن چیزها با قلبمان.»
داستان فیلم در باتلاقهای جنوبی عراق اتفاق میافتد، ایوب (احمد منکا)، یک قایقران نابینا را دنبال میکند که عاشق جنیا (سام رحمانی)، زنی مرموز میشود که هیچکس نمیتواند او را ببیند. جامعه اش که متقاعد شده که او فقط در تخیل او وجود دارد، او را مسخره می کند و ایوب را مجبور می کند از عشقی دفاع کند که فقط او به آن اعتقاد دارد.
"وقتی کسی را دوست دارید، چرا به توافق دیگران نیاز دارید؟" الفتلاوی می پرسد. "این عشق شماست، این تصمیم خودتان است."