کابل های فیبر نوری بخش قابل توجهی از زیرساخت اینترنت جهان را بر عهده دارند. شاید بدانید که این فناوری مسئول انتقال سیگنال های داده در سراسر اقیانوس ها است، اما فیبر در شهرها و حتی خانه های ما نیز به طور فزاینده ای رایج شده است. بسیاری از ارائه دهندگان خدمات اینترنت (ISP) از فیبر نوری به عنوان یک نقطه فروش استفاده می کنند و دلیل خوبی هم دارد: ارتقای سرعت اینترنت قابل توجهی را نسبت به اتصالات DSL قدیمی که به خطوط تلفن مسی متکی هستند، ارائه می دهد.
طولانی ترین کابل فیبر نوری در جهان، سیستم کابل 2Africa است. این یک کابل فیبر نوری زیر آب است که نقاط فرود در بسیاری از کشورهای آفریقایی و همچنین اروپا و آسیا دارد. رکورد قبلی متعلق به SEA-ME-WE 3 بود، یک سیستم کابلی که بخش هایی از اروپا، شمال آفریقا، خاورمیانه، آسیا و استرالیا را به هم متصل می کرد. این سیستم در سال 2024 از رده خارج شد.
مانند هر فناوری دیگری، کابل های فیبر نوری محدودیت هایی دارند. بنابراین، یک کابل فیبر نوری واقعاً چقدر میتواند طول بکشد تا از دست دادن سیگنال، دادههای در حال انتقال را کاملا غیرقابل بازیابی کند؟
کابلهای فیبر نوری برای انتقال دادهها از طریق رشتههای شیشهای (یا گاهی اوقات پلاستیک) به شکل نور، بر یک اصل فیزیک به نام بازتاب داخلی کلی تکیه میکنند. هسته شیشه ای دارای ضریب شکست به اندازه کافی بالاست به طوری که وقتی نور در یک زاویه به اندازه کافی کم عمق به مرز برخورد می کند، به جای عبور از آن، به داخل هسته منعکس می شود. این به نور اجازه می دهد تا مسافت های طولانی را بدون اتلاف انرژی قابل توجه یا زوال سیگنال طی کند.
این در تضاد کامل با کابلهای اترنت است که برای انتقال دادهها به شکل جریان الکتریکی به جفتهای پیچ خورده سیم مسی متکی هستند. مانند هر رسانای فلزی، سیمهای مسی مقاومت خاصی دارند، به این معنی که نمیتوانید از آنها برای مسافتهای بسیار طولانی استفاده کنید. حداکثر طول توصیه شده برای کابل های اترنت Cat5e فقط 100 متر یا کمی بیش از 300 فوت است. آنها همچنین تحت تأثیر تداخل الکترومغناطیسی قرار می گیرند که بر قابلیت اطمینان آنها در طولانی مدت تأثیر می گذارد.