لایههای اول بهتر، چاپهای ناموفق کمتر و چند تست کالیبراسیون که ارزش دانستن دارد.
چاپگر سه بعدی شما می تواند ساعت ها صرف ساختن یک قطعه کند، فقط تا نیمه راه از تخت جدا شود. بدتر از آن، قطعه تمام شده ممکن است عالی به نظر برسد اما از قرار گرفتن در جایی که باید خودداری کند. این مقدار زیادی فیلامنت در تخلیه است، زیرا ممکن است چاپگر به کالیبراسیون نیاز داشته باشد.
بستر ناهموار، ارتفاع نازل نادرست و اکستروژن ضعیف تنظیم شده می تواند باعث مشکلات چسبندگی، سطوح ناهموار و عدم دقت ابعادی در چاپگر سه بعدی FDM شود. کالیبراسیون می تواند این مشکلات را در چاپگرهای قدیمی که به تنظیمات دستی نیاز دارند و مدل های جدیدتر که برخی از بررسی ها را به طور خودکار انجام می دهند برطرف کند. همچنین پس از جابجایی چاپگر، تنظیم تسمه ها، تعویض نازل یا انجام تعمیر و نگهداری مکانیکی ارزش کالیبراسیون را دارد.
فرآیند کالیبراسیون با بررسی مکانیکی، تمیز کردن، تسطیح بستر، تنظیمات افست Z (در صورت امکان) و آزمایش لایه اول شروع می شود. کالیبراسیون مرحله E (کالیبراسیون فاصله چرخشی در کلیپر) با گرمایش یا دمای چاپ نشانگر خوبی در چاپگرهای پشتیبانی شده است تا ببینید آیا اکسترودر مقدار مناسبی از رشته را قبل از تنظیم نرخ جریان اکسترود می کند یا خیر. سپس می توان از برج های دما برای تنظیم دقیق تنظیمات فیلامنت استفاده کرد. هیچ برنامه ثابتی برای کالیبراسیون مجدد وجود ندارد، بنابراین با تغییر سخت افزار یا اگر کیفیت چاپ شروع به افت کرد، بررسی های مناسب را تکرار کنید.
با سخت افزار شروع کنید. چاپگر را روی یک سطح ثابت قرار دهید، و اگر در اتاق خواب یا دفتر کار خانگی است، بررسی کنید که آیا این فضا برای چاپ سه بعدی مناسب است یا خیر. در حالی که دستگاه خاموش و خنک شده است، تسمه های شل یا اجزای سر ابزار را بررسی کنید، سپس صفحه ساخت را طبق دستورالعمل سازنده تمیز کنید. اگر میز شما لرزان است، دکمه کالیبره چیزی را درست نمی کند.