از زمانی که پی جی بیرن در پرفروش ترین صحنه بابیلون دیمین شزل به معنای واقعی کلمه فروپاشی کرد، کار او به عنوان یک بازیگر شخصیت صحنه سرقت به اوج جدیدی رسید.
تنها در سال 2026 این بومی نیوجرسی هشت عنوان را به همراه داشته است، از جمله پایان کاراکتر تکرارشونده او در The Boys، Coyote vs Acme، The End of Oak Street و یک نقش معمولی در سریال تلویزیونی تلویزیونی آمریکایی The Rainmaker. مهمتر از همه، او اکنون در بزرگترین نقش سینماییاش تا به امروز در نقش ایروین وینکلر، تهیهکننده برنده اسکار راکی، در فیلم رقیب زندگینامهای پیتر فارلی، من راکی را بازی میکند.
در سال 1975، وینکلر و شریک تهیهکنندهاش، رابرت چارتوف، در حال ساختن فیلم «نیویورک، نیویورک» مارتین اسکورسیزی بودند، همزمان با داستانی که از سیلوستر استالونه ناشناس در آن زمان ساخته میشد. اولی اولین فیلم از بین دوجین فیلمی بود که وینکلر با اسکورسیزی همکاری کرد، از جمله گرگ وال استریت در سال 2013. بنابراین، با توجه به اینکه نقطه عطف حرفهای او با نقش روگرات در اسکورسیزی و لئوناردو دی کاپریو در زندگی دلال سابق سهام، جردن بلفورت، نقطه عطف حرفهای او بود، مناسب است. (برن بعداً در سریال وینیل سال 2016 با اسکورسیزی متحد شد.)
نوبت برن به عنوان یکی از اعضای موسس استراتن اوکمونت بلفورت احتمالاً به خاطر صحنهای خاص در طبقه تجاری که در آن شخصیت او سر دستیار فروش زن را میتراشد به یاد میآوریم. این فرصت همچنین به برن اجازه داد تا مدرک مالی بلااستفاده خود را از کالج بوستون به کار ببرد، البته در نسخه ای تخیلی از مسیر شغلی که به دلیل بیزاری از فرهنگ اتاق دیگ بخار به سرعت آن را رها کرده بود.
در اواسط دهه 90، یکی از استادان کالج بوستون او را تشویق کرد که در عوض در مدرسه نمایش تلاش کند و او را به دانشگاه دیپل در شیکاگو هدایت کرد. به نظر می رسد زمان برن در شهر بادگیر تأثیر ماندگاری بر جای گذاشته است. او اغلب در مورد بازی کردن با همان عباراتی صحبت می کند که مایکل جردن، اسطوره شیکاگو بولز زمانی برای توصیف رکورد 3 امتیازی خود در برابر پورتلند تریل بلیزرز در بازی 1 فینال NBA در سال 1992 استفاده کرد. وقتی برن اقدام میکند، او تلاش میکند تا وارد یک حالت جریان یا به قول جردن «منطقه» شود، جایی که او چنان درگیر وظیفهاش است که حواسپرتیها محو میشوند و میتواند به اوج عملکرد برسد.