سال گذشته تقریباً ریاضیات را رها کردم. در 20 نوامبر، لونت آلپاگه اعلام کرد که با کار با کلود، فرضیه ریمان را اثبات کرده است، مشکلی 167 ساله در مورد توزیع اعداد اول. جوامع ناب و مثلب از آن زمان تاکنون مدرک رسمی را تأیید کرده اند. ما تازه شروع به درک استدلال می کنیم. چه نوع آینده ای در انتظار کسی است که در ریاضیات زندگی می کند؟
در مه 2025، تیم تئوری اعداد را برای پروژه FrontierMath Epoch AI رهبری کردم. ما مسائل دشواری را برای آزمایش مدل های زبان بزرگ نوشتیم. من یک مدل ChatGPT منتشر نشده را تماشا کردم که تمام لحظات تاماگاوا اعداد منحنی های بیضوی را محاسبه می کرد، که بر روی کارهای منجول بهارگاوا و راجر هیث-براون، و روی کاغذهایی که پدرم در دهه 1960 نوشته بود، طراحی می کرد. مات و مبهوت بودم.
من دکترای خود را در سال 1993 به دست آوردم و زندگی را حول محور تحقیق، تدریس و راهنمایی ساختم. من دوست دارم ثابت کنم که تابع tau Ramanujan هرگز ناپدید نمی شود، یا اینکه نیمی از اعداد پارتیشن زوج هستند. خود 25 ساله من با آنچه امروز شاهد آن هستیم خرد می شد. هیچ چیزی که من می نویسم نمی تواند به کسی که تازه شروع به کار کرده است اطمینان دهد. می توانم توضیح دهم که چرا ماندم.
پدرم، نظریه پرداز اعداد، در ژانویه درگذشت. در کودکی از او در مورد رامانوجان یاد گرفتم که یادداشت هایش چندین نسل ریاضیدانان را به خود مشغول کرده است. رامانوجان معتقد بود که یک الهه هندو در رویاهایش به او فرمول های ریاضی داده است. وقتی به کار روی هوش مصنوعی فکر کردم، می ترسیدم پدرم آن را به عنوان کنار گذاشتن ریاضیات ببیند. در عوض، او به من گفت که هوش مصنوعی او را به یاد رامانوجان میاندازد: اکتشافات یک منبع غیرمنتظره ممکن است چیزهای زیادی برای درک ما بگذارد. من این مقایسه را به معنای واقعی کلمه نمی گیرم. رامانوجان انسانی با تخیل و زندگی خارق العاده بود. پاسخ پدرم اشک مرا درآورد. این به من اجازه داد که به روشی که پیشبینی نمیکردم ریاضیدان باشم.