همه این قطعیهای فناوری یادآوری میکنند که ما در تسلیم قدرتهایی هستیم که فراتر از درک ماست. حداقل در GTA ما کنترل داریم
این هفته شاهد انتشار بازی ویدئویی مورد انتظار Grand Theft Auto VI بود. میلیونها نفر در سراسر جهان از مسئولیتهای معمول خود خارج شدند تا خود را در بازی غوطهور کنند که در آن شما برای دوست دختر خود در بین قتل افراد، کارهایی انجام میدهید.
من کاملاً احساس تنهایی میکنم که به GTA VI اهمیت نمیدهم، زیرا معروف است که فقط بازیهای ویدیویی را بازی میکنم که در آن شما RoboCop شوید - استنادهای مزاحم عمومی به برچسبهای گرافیتی در بین افراد قتل میدهند. من مردی هستم که می داند چه چیزی را دوست دارد.
GTA VI بیش از یک دهه در حال ساخت است. این انتظار به شدت بالا رفته بود، و علاقه مندان به بازی عملاً با این امید که سرانجام به خواربارفروشیها برسند و پس از دویدن وحشیانه بر روی یک عابر پیاده با پورشه دزدیده شده، به تماشای پرندگان معمولی بپردازند.
اعتیاد جمعی ما به ضرب وشتم مجازی تضمین شده است که بهره وری را در سراسر جهان از بین می برد. من از این فکر می کنم که چه اتفاقی می افتد اگر بازی به یکباره برای همه مشکل پیدا کند و PS5 شما را تبدیل به یک وزن کاغذی پلاستیکی کند. آیا شورش هایی به سبک پاریس رخ می دهد که هر شهر بزرگی را به یک کابوس دیستوپیایی مملو از سطل های زباله شعله ور و ویترین های خرد شده تبدیل می کند؟