این نویسنده پس از دو دهه فعالیت حرفه ای خود در دوران بازنشستگی نرم به سر می برد.با حسن نیت از آوا برننگن پس از بیش از دو دهه بهعنوان معاون ارتباطات، من دچار سوختگی شدم و در 63 سالگی تصمیم به ترک شغل گرفتم.
اما آماده بازنشستگی کامل نبودم، بنابراین کسبوکار مشاورهای خودم را راهاندازی کردم، که آسان نبود.من این را بازنشستگی نرم خود می نامم و برای اولین بار چیزهای زیادی درباره خودم کشف می کنم.
طرح من برای یک استراتژی خروج از یک شغل پرمشقت با یک انجمن صنفی ملی بهداشت و درمان، در طوفان برفی ژانویه، زمانی که داشتم ماشینم را از پارکینگ هتل فرودگاه یخی بیرون میکشیدم، شکل گرفت.من عجله داشتم تا برای یک خلوت حرفه ای به نیواورلئان پرواز کنم، نوعی که در آن یک نفر با صدها نفر دیگر در سالن رقص هتل سوراخ می شود تا ایده هایی را روی یک نمودار تلنگر درباره گسترش مراقبت های بهداشتی مقرون به صرفه مطرح کند.
من به عقب نشینی رسیدم، اما تنها ایده ای که مرا به خود مشغول کرد کناره گیری از سمت معاونت ارتباطات و روابط عمومی سازمانی بود که 24 سال گذشته را در آن سپری کرده بودم.می دانستم زمان رفتن فرا رسیده است، اما برای بازنشستگی کامل آماده نبودم.
من سوخته بودم ماشین ذهنی وظایف که زمانی ماهیت دوم داشت - ضربالاجلها، مدیریت پروژه، و شعبدهبازی در جلسات زوم پشت سر هم - رو به اتمام بود.سفر کاری و حرکت در هتل های کنفرانس ناآشنا تبدیل به چالش برانگیز شد.
من یک بار موهایم را با لوسیون بدن شامپو زدم زیرا نمی توانستم چاپ کوچک روی برچسب بطری را بخوانم.پاهایم از پوشیدن کفش پاشنه دار درد می کرد.
برای مقابله با پیری، من هر ماه هزینه زیادی را صرف رنگ کردن خاکستری موهایم کردم.