سورن کولدینگ انتظار این تماس را نداشت. با شوخی میگوید: «برادران لادروپ، پیتر اشمایکل... شاید چند نفری انصراف داده بودند.»
سرانجام فدراسیون فوتبال دانمارک سراغ مدافع بروندبی رفت که فقط چند بار برای تیم ملی بازی کرده بود.
ماموریتش چه بود؟ قرار بود در تیم منتخب اروپا مقابل تیم منتخب بقیه جهان در ورزشگاه ولودروم مارسی، رونالدو و گابریل باتیستوتا را مهار کند.
دسامبر ۱۹۹۷ بود. همتیمیهای کولدینگ مدافعانی مثل فرناندو هیرو و الساندرو کوستاکورتا بودند، در خط میانی زوج زینالدین زیدان و پل اینس بازی میکردند و در خط حمله هم پاتریک کلایورت و آلن بوکسیچ.
این ترکیبی پر ستاره بود؛ از هر کشوری که تابستان سال بعد در جام جهانی حاضر بود یک بازیکن آمده بود و همه پیش از مراسم قرعهکشی کنار هم جمع شده بودند.
این بازیکن دانمارکی میگوید: «معلوم است وقتی آن اسمها را میبینی، کموبیش رویایی است که به حقیقت پیوسته.»
کولدینگ را با هواپیما به فرانسه بردند و با راننده شخصی به هتل رساندند. رانندهاش پیشنهاد داد بماند، شاید این مدافع کناری دلش بخواهد یک سر به خرید برود اما نیازی نبود؛ در اتاقش یک کیف پر از هدایای فیفا انتظارش را میکشید.
کولدینگ با لبخند میگوید: «بزرگترین کیف آدیداسی بود که در عمرم دیده بودم. یک گرمکن تمرینی پیدا کردم و رفتم پایین برای ناهار.»
«بعد دیدم بقیه دور میزهای گرد نشستهاند؛ با مدیربرنامهها، همسرها، خانواده و دوستانشان، همه با لباس معمولی. بعد این دانمارکی از راه رسید. کسی نمیشناسدش، آن هم با گرمکن تمرینی آدیداس!»
کولدینگ با دیوید نیاتی، مدافع آفریقای جنوبی، دوست شد و بعدازظهر همان روز هر دو را به یک جلسه تمرینی ۴۵ دقیقهای بردند. همه ستارهها در تمرین شرکت نکردند اما یک آرژانتینی نشان داد که قرار است چه اتفاقی بیفتد.
کولدینگ که فرصت داشت با فرانتس بکنباوئر، سرمربی تیم اروپا، هم کار کند، گفت: «باتیستوتا آنجا بود و فقط با دیدن خودش و حرکاتش با خودت میگفتی: "خب، فردا شب قرار است شب خوبی باشد."»
«او [بکنباوئر] آدم خیلی باحالی بود. پرسید: "پستت چیست؟ مدافع؟ خب، میتوانی دفاع چپ بازی کنی؟" مشکلی نیست، هر جا بگذاری بازی میکنم.»
گزیدهای از مهمترین خبرها، گزارشهای میدانی و گفتوگوهای اختصاصی را هر هفته در ایمیل خود دریافت کنید.
روز بازی، ۳۸ هزار تماشاگر ورزشگاه را پر کردند تا رونالدو را در اوج ببینند. چند ماه قبل، «پدیده» بعد از یک فصل خیرهکننده در بارسلونا که در آن در ۴۹ بازی ۴۷ گل زده بود، با شکستن رکورد نقل و انتقالات به اینتر میلان رفته بود.
این بازیکن ۲۱ ساله هیجانانگیزترین فوتبالیست دنیا بود.
کولدینگ که پیشتر (قبل از المپیک ۱۹۹۶)، در بازی تیم المپیک دانمارک مقابل برزیل در فلوریانوپولیس با این مهاجم روبهرو شده بود، میگوید: «راستش دیوانهکننده بود. آن تیم تقریبا همان تیمی بود که در جام جهانی ۹۸ بازی کرد. ما ۱-۵ باختیم. فقط دیدن سرعتش و طرز بازیاش... در آن بازی مقابل روبرتو کارلوس هم بازی کردم، آن یک سطح دیگر بود. با خودم گفتم: "اینجا چه خبر است؟"»
«وقتی دوباره آنجا دیدمش، تازه فهمیدم یک فوتبالیست واقعا تا کجا میتواند برسد، چون فوقالعاده بود و یک سر و گردن بالاتر. سرعت و تکنیکش باورنکردنی است و همینطور قدرتش.»
«با این حال، یک پسر کوچک و خجالتی بود. میدانید، فقط میخواهد فوتبال بازی کند و این همه آدم دورش را گرفتهاند تا از او محافظت کنند. وقتی ستارهای مثل او به چنین برنامهای میآید و میبینی چقدر آدم دورش هستند، مدیربرنامهها و هوادارها، با خودت میگویی چطور باید از پس همه اینها بربیاید؟»
رونالدو که بازوبند کاپیتانی تیم کارلوس آلبرتو پریرا را بسته بود، در اوج بود؛ دو گل زد و سه پاس گل داد و تیم منتخب جهان ۲-۵ پیروز شد. باتیستوتا هم دو گل زد و برای تیم اروپا زیدان گل زد.
کولدینگ میگوید: «به این فکر میکنی که اگر یکی از آنها را مصدوم کنی چه میشود. تو مدافعی، نمیخواهی گل بخوری، پس باید بجنگی؛ من اینطوریام. چقدر باید محکم بازی کنی؟ باید بگذاری راحت بروند؟ نه. نمیگذاشتم همینطوری بدوند و گل بزنند. تمام تلاشم را کردم، که احتمالا کافی نبود.»
این اولین بار نبود که تیم منتخب جهان به زمین میرفت. در واقع بازیهای نمایشی فیفا از سال ۱۹۶۳ برگزار میشد؛ زمانی که انگلیس به مناسبت صدمین سالگرد تاسیس فدراسیون فوتبال این کشور، میزبان یک تیم پرستاره در ورزشگاه ومبلی بود و طبق گزارشها ۱۰۰ هزار نفر به تماشای آن نشستند.
این بازیها به شکل نیمهمنظم، در قالب بازی خداحافظی یا مسابقه خیریه، برگزار میشد و نامهای بزرگی از دورههای مختلف، از اوزهبیو و زیکو تا روبرتو باجو، در آنها حضور داشتند.
اما شاید بزرگترین موفقیت، کشاندن دیگو مارادونا به ومبلی بود؛ یک سال بعد از این که با آرژانتین قهرمان جام جهانی شد و مقابل انگلیس گل معروف «دست خدا» را زد.
جان اسمیت که نماینده این ستاره ناپولی بود، در کتابش با عنوان «معامله» توضیح میدهد که به مارادونا حدود ۳۳۰ هزار دلار پیشنهاد شد و او را با هواپیمای شخصی از ناپل آوردند تا در آن بازی مقابل منتخب لیگ فوتبال انگلیس شرکت کند.
اسمیت به بخش ورزشی بیبیسی گفت: «انصافا، خودش میخواست با بازیکنان دست بدهد و بگوید "اگر ناراحتتان کردم، عذر میخواهم". او واقعا باور داشت که استعدادش خدادادی است.»
«یک جورهایی دو شخصیت داشت. وقتی کنارش بودی، دیگو آدم نازنینی بود اما همین که پا به زمین میگذاشت، میشد مارادونا. برای همین، دست خدا به یک معنا یعنی "من نماینده خدا در زمین فوتبالم". اوضاع دیوانهواری بود، چون خودتان میتوانید تصور کنید رسانهها چطور دورش را گرفته بودند. حالوهوای خاصی داشت.»
ناپولی و آرژانتین از این فرصت استقبال کردند تا مارادونا در انگلیس وجهه خوبی پیدا کند. پیروزی سه بر صفر تیم لیگ فوتبال انگلیس با هدایت بابی رابسون هم به این موضوع کمک کرد؛ برایان رابسون دو گل زد و نورمن وایتساید یک گل.
اسمیت میگوید: «یادم هست او را به بابی رابسون معرفی کردم. دستش را دراز کرد و بابی گفت: "با این دستش، دست نمیدهم!" که به نظرم خیلی بامزه بود. با دست دیگرش دست داد!»
یکی از آخرین بازیها، دیدار تیم رونالدینیو مقابل تیم شوچنکو در فوریه ۲۰۰۵ در نوکمپ بود که برای جمعآوری کمک به قربانیان سونامی ۲۰۰۴ برگزار شد.
تیم پرستاره آندری شوچنکو بازیکنانی مثل زیدان، دیوید بکام، الساندرو دلپیرو، تیری آنری، رائول، پائولو مالدینی و استیون جرارد را در اختیار داشت.
رونالدینیو هم میتوانست روی رونالدو، کاکا، کافو، آدریانو، خاویر زانتی، دیدیه دروگبا و ساموئل اتوئو حساب کند ولی این آنری کامارا، بازیکن ساوتهمپتون، بود که در پیروزی ۶ بر ۳ تیم این ستاره برزیلی، دو گل زد.
حالا اما اوضاع تغییر کرده و سخت بتوان تصور کرد که امروزه باشگاهها، ستارههایشان را برای چنین بازیهای نمایشی آزاد کنند.
اسمیت میگوید: «کل دنیای فوتبال عوض شده. قبلا بازیهای خداحافظی و سالهای خداحافظی داشتیم، چون بازیکنان دستمزد خوبی میگرفتند البته نه هفتهای ۱۳۰ هزار دلار.»
«حالا دیگر چنین اتفاقی نمیافتد، چون تجارت فوتبال خیلی بزرگتر شده و نمیتوانی بازیکنان را به خطر بیندازی؛ اگر موقع بازی برای کشورشان مصدوم شوند، همه ناراحت میشوند. از این گذشته، مالک باشگاهها شرکتهای بزرگ و در بعضی موارد کشورها هستند، پس اصلا اجازه نمیدهی بازیکنت برود و چنین کاری بکند.»
کولدینگ بعدها ۲۷ بار برای دانمارک بازی کرد و در جام جهانی ۱۹۹۸ و یورو ۲۰۰۰ حضور داشت اما هنوز خاطرات جالبی از بازی برای تیم منتخب اروپا دارد: «حالا اگر کسی بخواهد چنین مسابقهای را همراه با مراسم قرعهکشی برگزار کند، فکر میکنم همه بگویند دیوانهای.»
«ولی آن موقع برنامهریزی بینقصی داشت و حضور در آن تجربه فوقالعادهای بود. ما بازیکنان رابطه خیلی خوبی با هم داریم. این به همه تماشاگران نشان میدهد که میشود در زمین رقیب بود اما در واقع با هم دوست بود و در چنین برنامهای کنار هم جمع شد.»
«به نظرم این پیامی برای همه است که ما در فوتبال یک خانوادهایم و واقعا میتوانیم با هم کارهای بزرگی بکنیم که فقط پای پول در میان نیست.»
در واقع او هنوز پیراهن تیم اروپا را دارد؛ یادگاری از رویارویی با رونالدو و باتیستوتا و همتیمی بودن با زیدان، تقریبا ۳۰ سال پیش.
کولدینگ با خنده میگوید: «راستش بوی چندان خوبی نمیدهد. گاهی که با بچههایم به گاراژ میروم و دربارهاش و اتفاقی که افتاد برایشان تعریف میکنم، در چشمهایشان میبینم که واقعا باور نمیکنند من در آن بازی بودهام.»
«ماجرا پول نبود؛ برای حضور در آن چیزی به ما ندادند. فقط به این خاطر بود که نماینده کشورت هستی. پس تجربه فوقالعادهای بود و موضوع خوش گذراندن هم بود.»
«میدانید، بچه که هستی، کارت را با این حرف شروع نمیکنی که "میخواهم ۲۰ میلیون دربیاورم". نه، شروع میکنی چون فوتبال بازی کردن لذت دارد.»