اولین درایوهای فلش USB 8 مگابایت داشتند. بزرگترین هارد دیسک های امروزی دارای ظرفیت 44 ترابایت هستند.
ذهن خود را به 25 سال به سال 2001 برگردانید. شما به تازگی نوشتن یک مقاله مدرسه، یا ایجاد یک لیست پخش از MP3 های تازه پاره شده را به پایان رسانده اید، و اکنون باید آن را از رایانه شخصی خود حذف کنید. یک برج بزرگ بژ در زیر میز و جعبه ای از دیسک های فلاپی در کشو وجود دارد - یا اگر خانواده شما به خصوص اهل فن بود، یک دوک سی دی خالی. اگر هر چیزی که میخواهید از کامپیوتر بیرون بیاورید بزرگتر از 1.44 مگابایت بود، فلاپی دیسک بیرون بود.
در آن زمان، ذخیره سازی چیزی بود که می توانستید نگه دارید، برچسب بزنید و با انداختن آن در پشت میز از دست بدهید. فضای ذخیره سازی روی دستگاه نیز یک کالای ممتاز بود، با یک کامپیوتر سطح پایه با ظرفیت هارد دیسک 10 گیگابایت یا بیشتر. امروزه، بزرگترین هارد دیسکهای مصرفی حدود 24 ترابایت تا 30 ترابایت هستند، در حالی که هاردهای تجاری تا 44 ترابایت و حافظههای SSD مصرفی به حدود 8 ترابایت میرسند.
با این حال، امروزه بیشتر دادههای ما روی آن دیسکهای سخت تجاری در مرکز دادهای قرار میگیرند که هرگز نخواهیم دید. و پس از سالها ارزانتر شدن، تمام آن فضا شروع به گرانتر شدن کرده است.
در اوایل دهه 2000، سازندگان هارد دیسک کمتر از 60 دلار برای آن درایوهای 10 گیگابایتی یا حدود 6 دلار به ازای هر گیگابایت عنوان می کردند. هر چیزی که میخواهید بین دستگاهها حمل کنید معمولاً روی یک فلاپی 3.5 اینچی قرار میگیرد، قالبی که آنقدر نوستالژی در پشت آن وجود دارد که یکی از YouTuberها از ابتدا یک فلاپی ایجاد کرد. و همانطور که احتمالاً متوجه شده اید، فلاپی هنوز هم به عنوان نماد "ذخیره" در بسیاری از برنامه های امروزی استفاده می شود.