نسخه اصلی این داستان در مجله Quanta منتشر شد.
به مدت 15 سال، سباستین فونتین در تلاش برای از بین بردن خاک بوده است. این بیوشیمی که آزمایشگاهی را در مؤسسه ملی کشاورزی، غذا و محیط زیست فرانسه اداره میکند، میخواست بداند چه مقدار کربن از خاک آزاد میشود. تیم او کثیفی را در شیشه ها بسته و آنها را با اشعه گامای ضدعفونی کننده منفجر کردند. سپس منتظر ماندند تا دی اکسید کربن آزاد شده توسط خاک - که نشانه ای از تنفس مداوم میکروبی است - کاهش یابد.
آنها منتظر ماندند و منتظر ماندند و کمی بیشتر صبر کردند: هفته ها، سپس ماه ها. در زیر میکروسکوپ، خاک تحت تابش هیچ نشانه ای از حیات نشان نمی دهد، اما همچنان دی اکسید کربن منتشر می کند. خاک تنفس را متوقف نمی کند.
آزمایشگاه فونتین آزمایش ها را تکرار کرد و همان نتایج را به دست آورد. در نهایت، متقاعد شده بودند که آنها با یک مصنوع از مجموعه آزمایشی سر و کار نداشتند، به دنبال یافتن منبع تنفس در خاک مرده شدند.
اکنون فونتین و همکارانش گزارش دادهاند که نمونههای خاک آنها به مدت شش سال به مصرف اکسیژن و انتشار دی اکسید کربن ادامه دادند. در مقالهای در سال 2025 در Science Advances، آنها پیشنهاد کردند که فرآیند متابولیک که بخش عمدهای از حیات را تامین میکند، در خارج از سلولهای زنده نیز امکانپذیر است. آزمایشات آنها نشان می دهد که چگونه می تواند در خاک کار کند، بدون پروتئین های زنده ای که معمولاً آن را سازماندهی می کنند. اگر درست میگویند، برخی از واکنشهای بیوشیمیایی، مانند واکنشهایی که انرژی مولکولهای قند غنی از کربن را آزاد میکنند، ممکن است مختص موجودات زنده نباشد. فونتین گفت: چنین واکنشهایی که به عنوان متابولیسم شناخته میشوند، زمانی که توسط سلولها انجام میشوند، حتی میتوانند پیش از حیات روی زمین باشند.