در کهکشان آندرومدا، یک ستاره غول پیکر تقریباً هفت برابر خورشید، تقریباً یک دهه را سپری کرد و به آرامی همراه بسیار کوچکتر خود را بلعید. این فرآیند که به عنوان تکامل پاکت معمولی شناخته می شود، در دهه 1970 پیشنهاد شد تا توضیح دهد چگونه برخی از تنگ ترین جفت ستاره ها در جهان شکل می گیرند، اما هیچ کس تا به حال آن را در عمل ندیده بود.
در یک مطالعه جدید در طبیعت، اخترشناسان به رهبری ویراج کارامبلکار، اخترفیزیکدان دانشگاه کلمبیا، سرانجام شاهد کل این منظره از دهههای قبل از شروع تا فورانی بودند که در اواخر سال 2025 به پایان رسید. ستارهها در مقیاسهای زمانی میلیونها سال تکامل مییابند. بنابراین، این واقعاً مانند یک تلنگر در کل مقیاس زمانی کیهانی است.
برخی از جفت ستاره ها به قدری نزدیک به یکدیگر می چرخند که نمی توانستند در آن فاصله تشکیل شوند، بنابراین مدار آنها باید کوچک شده باشد. تکامل پاکت معمولی توضیح اصلی برای آن انقباض است. هنگامی که یک ستاره در یک دوتایی پیر میشود، به یک غول تبدیل میشود و لایههای بیرونی آن میتواند همراهش را ببلعد. سپس این دو در یک پاکت گازی با بسته بندی آزاد به اشتراک می گذارند. همانطور که ستاره غرق شده از درون خود می گذرد، انرژی مداری خود را در اثر اصطکاک از دست می دهد و مارپیچی به سمت داخل می چرخد. بسته به اینکه چه مقدار از پاکت گم می شود، این جفت یا در مداری بسیار تنگ تر قرار می گیرد یا ادغام می شود.
تیم کارامبلکار با استفاده از تلسکوپ فروسرخ WINTER در رصدخانه پالومار و دادههای مأموریت NEOWISE ناسا، سیستم نامزدی را مشاهده کردند که در آن ممکن است این اتفاق هنگام جستجوی آندرومدا برای یافتن ستارگان در حال تغییر در روشنایی رخ دهد. یک غول هفت سال در حال درخشش بود. کارامبلکار توضیح می دهد: «وقتی یک ستاره برای اولین بار همراه خود را می بلعد، تأثیر بسیار ظریفی بر روشنایی آن می گذارد. "به آرامی روشن می شود و نور زیادی در مادون قرمز خارج می شود."
در آوریل 2025، تیم کارامبلکار مقالهای منتشر کرد که نشان میداد این سیستم، به نام AT 2025abao، در حال غرق شدن است. با این حال، در آن زمان، آنها نمیتوانستند یک توضیح رقابتی را رد کنند: یک ستاره واحد با ناپایداریهایی در اعماق هستهاش. بنابراین، آنها به تماشای خود ادامه دادند.