مدیر اینتل توضیح داد چرا نمونههای اولیه حافظه DRAM اغلب در آزمایشهای ابتدایی شکست میخورند.
دیجیاتو را در گوگل بیشتر ببینید کپی لینک 0 در دیجیاتو ثبتنام کنید جهت بهرهمندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخشهای مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.
اینتل نگاهی به فرایند توسعه و اعتبارسنجی فناوریهای حافظه برای پردازندههای خود انداخته و توضیح داده است که چرا نمونههای اولیه حافظه DRAM اغلب در آزمایشهای ابتدایی شکست میخورند و برای رسیدن به عملکرد پایدار به همکاری گسترده میان این شرکت و تولیدکنندگان حافظه نیاز دارند.
این شرکت همچنین درباره چالشهای مهندسی افزایش سرعت و ظرفیت حافظههای DDR5 صحبت کرده است. یکی از پروژههای مهم اینتل، توسعه ماژولهای ۱۲۸ گیگابایتی چهار رنک (Four-Rank CQDIMM) است که میتوانند با استفاده از تنها دو ماژول، ظرفیت حافظه سیستم را به ۲۵۶ گیگابایت برسانند.
«گِیب گلفند» (Gabe Gelfand)، مدیر ارشد برنامهریزی فناوری حافظه اینتل، در چهارمین قسمت از مجموعه ویدیویی Inside the Memory Stack توضیح داد که این شرکت چگونه با تولیدکنندگان بزرگ حافظه DRAM از جمله سامسونگ، SK Hynix و Micron و همچنین سازمان JEDEC همکاری میکند تا فناوریهای حافظه را برای پلتفرمهای دسکتاپ و لپتاپ توسعه دهد و اعتبارسنجی کند.
به گفته گلفند، توسعه حافظههای DDR5 و LPDDR5 در مقایسه با نسلهای قبلی دشواری بیشتری داشته است. دلیل اصلی این موضوع، پیچیدگی بیشتر این حافظهها، ولتاژ کاری پایینتر و محدودیتهای سختگیرانهتر در حاشیههای الکتریکی است.
به همین دلیل، اینتل باید علاوهبر تولیدکنندگان حافظه DRAM، با تأمینکنندگان قطعات دیگری مانند تراشههای مدیریت توان (PMIC)، درایورهای کلاک و تولیدکنندگان بردهای مدار چاپی (PCB) نیز هماهنگ باشد تا از سازگاری کامل پلتفرم اطمینان حاصل کند.
یکی از نکات جالب توضیحات اینتل، مشکلات توسعه همزمان پلتفرمهای حافظه و پردازنده است. گلفند این وضعیت را نوعی مشکل مرغ و تخممرغ توصیف میکند؛ زیرا تولیدکنندگان حافظه برای توسعه محصولات خود به پلتفرمهای آزمایشی فعال نیاز دارند، درحالیکه اینتل نیز برای راهاندازی و اعتبارسنجی همان پلتفرمها به نمونههای سالم حافظه احتیاج دارد.
اینتل برای حل این مشکل، سختافزار، نرمافزار و روشهای آزمایش را با شرکای خود به اشتراک میگذارد. گاهی نیز زمانی که جابهجایی تجهیزات امکانپذیر نیست، از تأمینکنندگان دعوت میکند تا برای همکاری مستقیم به مراکز این شرکت بیایند.
اینتل معمولاً فعالیتهای اولیه خود را روی یک پلتفرم آزمایشی اصلی متمرکز میکند. در این پلتفرم، فناوریهای جدید حافظه و سرعتهای کاری مختلف فعالسازی و اعتبارسنجی میشوند. سپس نتایج و اطلاعات بهدستآمده به پلتفرمهای دیگری که از همان معماری پردازنده استفاده میکنند، انتقال پیدا میکند تا نیاز به توسعه و آزمایش مجدد کاهش یابد.
برای مثال، اینتل میتواند ابتدا حافظههای CUDIMM و CSODIMM را روی پلتفرمهای مرجع دسکتاپ اعتبارسنجی کند و سپس از نتایج این آزمایشها برای پردازندههای لپتاپی سری HX بهره بگیرد.
به همین ترتیب، اعتبارسنجی حافظههای LPCAMM روی پلتفرمهای HX میتواند به پردازندههای سری H نیز کمک کند؛ هرچند تفاوت در قابلیتهای مدیریت مصرف انرژی ممکن است به بهینهسازیهای بیشتری نیاز داشته باشد.
نکته جالب اینکه گلفند تأیید میکند نمونههای اولیه حافظه DRAM در بسیاری از موارد، هنگام تحویل به اینتل در نخستین آزمایشها بهدرستی کار نمیکنند.
«در بیشتر موارد، حافظه را وصل میکنیم، اما کار نمیکند.»
این شکستها برخلاف تصور، اتفاقی غیرمنتظره نیستند و بخشی عادی از فرایند توسعه به شمار میروند. اینتل و شرکای آن فرایندهای گسترده عیبیابی و تحلیل خطا را انجام میدهند و گاهی برای شناسایی مشکلات، بهصورت روزانه با یکدیگر همکاری میکنند.
پس از شناسایی مشکل، تولیدکنندگان حافظه اقدامات اصلاحی لازم را انجام میدهند. این تغییرات حتی ممکن است در سطح تراشه اصلی DRAM اعمال شوند. سپس نمونههای اصلاحشده دوباره برای آزمایش به اینتل ارسال میشوند.
گلفند همچنین فاش کرد که اینتل فرایند اعتبارسنجی را در مقیاس بسیار بزرگی انجام میدهد و هزاران پردازنده و نمونه حافظه را در این آزمایشها به کار میگیرد.
این فرایند در پیکربندیهای LPDDR پیچیدهتر میشود؛ زیرا در این نوع حافظه، تراشهها مستقیماً روی مادربرد نصب میشوند. به همین دلیل، تعویض مکرر قطعات در مقایسه با ماژولهای معمولی DIMM دشوارتر است.
یکی دیگر از چالشهای مهم توسعه حافظه این است که هرچه سرعت حافظه بیشتر میشود، مهندسان باید تفاوت عملکرد میان تراشههای مختلف و حتی تغییرات ایجادشده در بوتهای متوالی یک سیستم را در نظر بگیرند تا از عملکرد پایدار حافظه در شرایط مختلف مطمئن شوند.
اینتل بخشی از این مشکلات را با استفاده از کد مرجع حافظه (Memory Reference Code یا MRC) مدیریت میکند. این کد، زیرسیستم حافظه را براساس پیکربندی DRAM نصبشده آموزش میدهد و تنظیم میکند.
گلفند توضیح داد که این شرکت بهطور مداوم این میانافزار را بهبود میدهد و زمانبندیها، ولتاژها و سایر پارامترها را بهینهسازی میکند تا از بیشترین تعداد پیکربندیهای ممکن حافظه پشتیبانی شود.
در همین حال، افزایش ظرفیت حافظه چالشهای متفاوتی دارد که بخش زیادی از آنها به پیشرفت فناوری ساخت تراشههای DRAM وابسته است.
گلفند به روند افزایش تراکم تراشههای DDR5 پشتیبانیشده در چند نسل از پردازندههای اینتل اشاره کرد:
این پیشرفتها باعث شدهاند پلتفرمهای اینتل بتوانند از ماژولهای حافظه با تراکم بیشتری پشتیبانی کنند؛ موضوعی که همزمان با بهبود فرایندهای ساخت در شرکتهای تولیدکننده DRAM امکانپذیر شده است.
یکی از نمونههای جالب این پیشرفت، تلاش اینتل برای توسعه ماژولهای چهار رنک Clocked Quad-Rank DIMM یا CQDIMM است. اینتل این فناوری را با هدف حل یک مشکل قدیمی توسعه داده است: ایجاد تعادل میان ظرفیت حافظه و یکپارچگی سیگنال.
بهطور معمول، نصب دو ماژول DIMM برای هر کانال حافظه میتواند ظرفیت کلی سیستم را افزایش دهد، اما در عین حال چالشهای الکتریکی بیشتری ایجاد میکند.
به همین دلیل، اینتل از نظر حفظ یکپارچگی سیگنال، پیکربندی یک ماژول DIMM برای هر کانال حافظه را ترجیح میدهد. البته این پیکربندی معمولاً تعداد اسلاتهای حافظه کمتری دارد و ممکن است ظرفیت کلی قابلدستیابی را نیز محدود کند.
ماژولهای چهار رنک CQDIMM برای حل این محدودیت طراحی شدهاند. این فناوری با دو برابر کردن ظرفیت قابلدستیابی در هر ماژول، به سیستمهایی که از یک DIMM برای هر کانال استفاده میکنند اجازه میدهد به ظرفیتی مشابه پیکربندیهای معمولی با دو DIMM برای هر کانال برسند.
با استفاده از تراشههای DDR5 با تراکم ۳۲ گیگابیت، هر یک از این ماژولها میتوانند ۱۲۸ گیگابایت حافظه داشته باشند. در نتیجه، یک سیستم دسکتاپ دوکاناله میتواند تنها با دو ماژول DIMM به ظرفیت ۲۵۶ گیگابایت برسد.
این فناوری پیشتر در عمل نیز تواناییهای خود را نشان داده است. اوایل سال جاری میلادی، شرکت ASRock موفق شد با استفاده از دو ماژول ۱۲۸ گیگابایتی Kingston CQDIMM روی مادربرد Z890I Nova WiFi R2.0، حافظه DDR5 را با سرعت ۷۴۰۰ مگاترنسفر بر ثانیه (MT/s) و ظرفیت مجموع ۲۵۶ گیگابایت اجرا کند.
اینتل علاوهبر افزایش ظرفیت حافظه، همچنان در حال بررسی روشهای بهبود زمانبندی، طول مسیرهای ارتباطی روی مادربرد، طراحی مسیرهای PCB و ساختار ماژولهای حافظه است. این شرکت در این زمینه با سازمان JEDEC و سایر شرکای صنعتی خود همکاری میکند.
در نهایت، توضیحات گلفند نشان میدهد توسعه حافظههایی با سرعت و ظرفیت بیشتر، بسیار فراتر از تولید تراشههای DRAM پیشرفتهتر است. سازگاری نهایی به فرایند اعتبارسنجی گستردهای وابسته است که پردازندهها، کنترلرهای حافظه، میانافزارها، مادربردها و قطعات تولیدشده توسط تأمینکنندگان مختلف را در بر میگیرد.
هدف اینتل نیز پشتیبانی از نیازهای متفاوت مشتریان است؛ چه کاربرانی که بیشترین عملکرد را میخواهند، چه افرادی که ظرفیت حافظه برایشان اولویت دارد و چه کسانی که بهدنبال گزینهای مقرونبهصرفه هستند.
0 مهرانا عیسیپور از سال ۱۳۹۶ بهصورت حرفهای در حوزه فناوری مینویسم و تمرکز اصلیام بر سختافزار، بازار دیجیتال و تحلیل محصولات مصرفی است. طی این سالها تلاش کردهام فراتر از معرفی صرف محصولات حرکت کنم و با رویکردی تحلیلی، روندهای بازار، استراتژی برندها و ارزش واقعی هر محصول برای کاربر ایرانی را بررسی کنم. علاقهم به تکنولوژی فقط به مشخصات فنی محدود نمیشود؛ برای من هر محصول، داستانی از تصمیمهای مهندسی، رقابت تجاری و تجربه کاربری است. از پوشش اخبار و تحولات صنعت گرفته تا تدوین راهنمای خرید و تحلیل قیمتهای روز بازار، سعی میکنم اطلاعات دقیق، بهروز و کاربردی ارائه دهم تا مخاطب بتواند آگاهانهتر تصمیم بگیرد. باور دارم خبرنگاری تکنولوژی فقط انتقال خبر نیست؛ بلکه ترجمه دنیای پیچیده فناوری به زبانی شفاف، قابل فهم و قابل اعتماد برای مخاطب است.