به زانو در آوردن یک شبکه خانگی نیازی به کار زیادی ندارد.
هر شبکه خانگی، صرف نظر از کارایی و عملکرد، زمانی که دستگاههای کافی متصل هستند و هر کدام برای تکهای از پای خود رقابت میکنند، میتواند بیش از حد تحت فشار قرار گیرد. وقتی این اتفاق میافتد، کاملاً واضح است، با دایره بافر بدنام که صفحههای نمایش را آزار میدهد، بازیهای آنلاین تأخیر، زمانهای دانلود بیپایان و آخرالزمان در آستانه شماست. رسیدن به این نقطه هم زیاد لازم نیست. یک گوشی هوشمند رده بالا می تواند به تنهایی مقدار زیادی از پهنای باند را بخورد.
دو محدودیت بالقوه برای در نظر گرفتن وجود دارد. اولین مورد اتصال اینترنتی است که از طریق ارائه دهنده خدمات اینترنت (ISP) به خانه شما وارد می شود. مورد دوم اتصال Wi-Fi بین روتر و دستگاه های شما است. یک طرح اینترنت سریعتر سیگنال ضعیف روتر را که در گوشهای خارج از مسیر قرار گرفته است، برطرف نمیکند. از طرف دیگر، یک روتر سریعتر نمی تواند کار زیادی با یک برنامه خدمات اینترنتی کند انجام دهد.
واکنش زانویی این است که روتر خود را جایگزین کنید، سرعت طرح خدمات اینترنت خود را ارتقا دهید و روتر را در موقعیت کارآمدتری قرار دهید. این ممکن است در واقع کمک کند، اما همه نمی توانند تمام شده و یک روتر Wi-Fi 6 یا 7 بخرند و ISP خود را برای خدمات سریع تر و بر این اساس صورتحساب بالاتر مشکل سازند. اما تا زمانی که از بازی با اعداد ناراحت نیستید، مجبور نیستید.
هیچ قانون قابل اعتمادی وجود ندارد که بگوید "اتصال اینترنت 100 مگابیت در ثانیه تعداد خاصی از دستگاه ها را پشتیبانی می کند." درعوض، تخمین بزنید که چند دستگاه میتوانند به طور همزمان کار کنند، بدون اینکه همه چیز را از بین ببرد. به عنوان مثال، نتفلیکس یک اتصال پایدار حداقل 15 مگابیت در ثانیه برای هر جریان 4K را توصیه می کند. سه جریان تقریباً 45 مگابیت بر ثانیه از ظرفیت توصیه شده را بدون در نظر گرفتن هزینه های اضافی در سراسر خانه نشان می دهد (حتی قهوه جوش ها امروزه به Wi-Fi متصل می شوند).