در چند سال گذشته، من میخواستم وضعیت سرگرمیهای خانگی خود را از امکانات ساده تلویزیون هوشمند 55 اینچی TCL خود به مدلی که بسیار مورد علاقه سینماگران در سراسر جهان است ارتقا دهم: OLED.
دیود ساطع نور ارگانیک یک فناوری مانیتور خاص است که واقعا صنعت تلویزیون را تغییر داده است. برخلاف تلویزیون LED که با تابش نور پسزمینه از طریق پانل پیکسلها تصاویر ایجاد میکند، OLEDها از میلیونها پیکسل خودنور استفاده میکنند که کنترل پیکسلهای قابلتوجهی بهتری را فراهم میکند و میتواند تصویر بسیار ظریفتری با رنگهای بسیار زنده و نور و سایههای شدیدتر تولید کند.
آنها همچنین به طور قابل توجهی گران تر هستند، که یکی از دلایلی است که من سال ها از سرمایه گذاری در آن خودداری کرده ام. با این حال، امسال نتوانستم بیشتر از این صبر کنم. من بالاخره به دنبال ارتقاء شدم و از آنجایی که قبلاً کیفیت تصویر را ارتقا می دادم، تصمیم گرفتم اندازه را نیز ارتقا دهم: یک ال جی evo C4 65 اینچی خریدم که واحد میان رده این شرکت در سال 2024 منتشر شد.
در ابتدا، تجربه شگفت انگیز بود. تلویزیون رنگها و سایهها را به طرز شگفتانگیزی ارائه میکرد و از آنجا که یکی از اهداف این خرید این بود که عادت فیزیکی خود را در رسانهها رعایت کنم، با انرژی دیوانهوار یک متعصب واقعی شروع به اجرای مجموعه دیسکهای بلوری 4K خود کردم.
با این حال، زمانی که در میانه راه «مک کیب و خانم میلر» ناگهان موجی از حالت تهوع بر من غلبه کرد، اوضاع کمی تغییر کرد. من به بیماری حرکت حساس نیستم، اما این احساس - که باعث میشود به طور مبهم احساس کند که میخواهم پرتاب کنم - تا چند ساعت پس از شروع اولیه ادامه داشت. سپس با یک سردرد تنشی کوچک جایگزین شد.